Iedere stad heeft een stem 
wordt met letters
en de belofte van woorden 
geboren 
Maar niemand leert haar echt 
praten, lezen, schrijven 
Bijna nergens behalve hier 
Bijna niemand behalve zij twee 
behalve wij 

Wij, zij, noemden haar Ans 
en gaven haar 
vijftig beelden 
vier gewichten 
Eentje voor iedere windrichting 
zodat ze overal kon gaan 

En gaan deed ze 
Zonder schreven 
poeha 
of tierelantijnen 
om aan vast te houden 
houdt ze nu 
als eigenzinnige tiener 
op, onder en tussen de regels 
ons verhaal losjes, stevig vast 

Waar Ans komt 
hebben de spaties zelfs 
betekenis 
Laat zij stille stukjes 
van zichzelf achter
vanzelfsprekende inktvlekken 
die net als haar thuis 
uitdijen 

Een half-fabrikaat 
waarvan iedere dag 
de zinnen worden afgemaakt 
door ontelbare stemmen 
binnen en buiten onze grenzen 
overtreft ze swingend alle dromen 
Want haar hartenwens was klein 
wilde enkel gezien 
en begrepen worden 

Nu ze haar letters kent 
leest ze haar spiegelbeeld, 
de mensen, 
het stadsgezicht 
en alles wat daarin 
nog onuitgesproken is
Van geen idee
tot punt, komma 
Van kiem tot afscheid 
van kruikenzeiker 
tot kaajband 
helpt zij ons 
onszelf 
verbeelden 
verwoorden 

De rollen omgedraaid 
Waar wij haar taal 
dachten te geven 
Heeft zij ons uiteindelijk 
onszelf leren lezen 

Jè